Op het eerste gezicht is er niet zoveel bijzonders te merken aan het huis van Gabriella* (35). Okay, de wanden zijn allemaal wit, zonder foto’s of posters, maar verder is het gezellig ingericht, er hangt een sterke geur van Rituals-huisparfum en op de eettafel staat een schaaltje speculaas. Ze woont hier samen met haar zoontje van zeven, op de tweede etage van een appartementencomplex in het centrum van Leiden.
Ondanks het dak boven haar hoofd is Gabriella, die werkt als verpleegkundige, volgens de ETHOS-definitie dakloos (zie ‘Dak- en thuisloosheidcijfers’). Dat gebeurde nadat ze vorig jaar scheidde. ‘Mijn man was agressief, handtastelijk, gewelddadig. Op een gegeven moment ging het niet meer, ik moest daar weg.’
Geen huis, geen vangnet
De scheiding betekende ook de verkoop van hun huis. Ondanks de overwaarde, hield Gabriella daar geen geld aan over. ‘Als je een huis verkoopt en je blijft samen, dan heb je er wat aan. Maar ik heb er de notaris en een advocaat van moeten betalen, en schulden afgelost.’ Omdat ze een koopwoning hadden, stond Gabriella niet op de wachtlijst voor sociale huur. Een plan B was er niet, en de datum waarop zij en haar zoontje het huis uit moesten, kwam steeds dichterbij.
Lees het volledige artikel op de website van ewmagazine.nl:
