e zou denken: iemand die dakloos is, moet zo snel mogelijk een huis krijgen. Maar in Nederland werkt het zo niet. We maken namelijk onderscheid tussen dakloze mensen die ‘zelfredzaam’ zijn en daklozen die dat niet zijn. En dat heeft invloed op de vraag of je in aanmerking komt voor een urgentieverklaring, en hoe snel je dus een sociale huurwoning toegewezen krijgt.
Hoor je bij de ‘zelfredzame’ dakloze mensen, dan heb je waarschijnlijk werk, maar is je inkomen te laag om ertussen te komen in de vrije sector. Je staat op een ellenlange wachtlijst voor sociale huur. Een urgentieverklaring krijg je niet. Wel dakloos, maar niet urgent genoeg.
Hoor je bij de niet-zelfredzame dakloze mensen, dan verblijf je in de maatschappelijke opvang* en kan je wel aanspraak maken op een urgentieverklaring.* Je krijgt dan voorrang op de wachtlijst.
Dat is oneerlijk en vooral onverstandig beleid. Logischer is om niet enkele, maar alle dakloze mensen een urgentieverklaring te geven.
Lees het volledige artikel op de website van de correspondent.nl:
