‘Nee, hij heeft geen BSN’, antwoordt Michelle van Tongerloo een medewerker aan de andere kant van de lijn. Ze belt met het Medisch Diagnostisch Centrum Star om een echo te regelen voor haar eerste patiënt. Zonder woonadres geen afspraak. Dus geeft de straatarts het adres van de Pauluskerk op, waar ze elke dinsdagmiddag spreekuur draait. ‘Laten we nog even een magisch stempel op het dossier zetten. Als je niks van ons hoort, dan is het gelukt’, verzekert ze haar patiënt. ‘Sorry voor de moeite he?’, bedankt de man Michelle terwijl hij haar de hand drukt. ‘Nou, een héél groot probleem’, lacht ze.
Op zoek
Gewapend met haar leren dokterstas is Michelle van Tongerloo, haren extra in de krul door de wind, een paar minuten eerder de koperkleurige kerk met scherfvormige ramen binnengestapt. In haar behandelkamer ziet ze vooral dak- en thuislozen, mensen met een verslaving, arbeidsmigranten, ongedocumenteerden en mensen met een hoop psychiatrische problemen. ‘De volgende patiënt is niet op komen dagen’, steekt straatverpleegkundige Rueva Halden haar hoofd door de deur. ‘Heb je ook in het atelier gekeken? Daar zat ’ie vorige keer.’ Michelle springt van haar stoel en snelt de gang in, op zoek naar haar patiënt. Hij blijkt er toch te zijn. Buiten de spreekkamer is het een drukte van jewelste. Er liggen mensen met jassen aan voorovergebogen te slapen op een tafeltje, hun telefoon aan de lader. Vrijwilligers schenken koffie in en smeren boterhammen. In de wachtkamer doet Rueva triage. ‘U komt zeker voor het bloedprikken en de echo? Heeft u gebeld naar Star?’ ‘Nee, dat lukt niet.’ ‘Zullen wij even voor u bellen?’ Een zucht van verlichting. ‘Ja, graag.’
Lees het volledige artikel op de website van het Leger des Heils:
