Voor wie echt niets meer heeft, is er de Pauluskerk in Rotterdam, die daklozen en buitenslapers overdag opvangt met eten en warmte. Voor de deur staat iemand te schreeuwen. Het is onverstaanbaar wat ze roept, het zou in het Pools kunnen zijn, maar de dame die al snel op de grond voor de Pauluskerk gaat zitten, is zó ontzettend boos en in de war dat er ook voor Poolse sprekers vermoedelijk geen touw aan vast is te knopen.
Het is niet eens een uitzonderlijk tafereel. Nieuwe Revu is op bezoek op een doordeweekse ochtend, veel Rotterdammers zijn op weg van A naar B en negeren simpelweg haar geschreeuw. De passanten zijn vast wel wat gewend. Aan deze singel, midden in de stad, lopen wel vaker mensen rond die compleet in de war zijn. Rotterdammers weten waarom. In de Pauluskerk kom je terecht als je echt niets meer hebt. Geen familie om naar toe te gaan, geen huis om droog in te blijven, geen opvangplek om te kunnen verblijven.
Voor de deur wordt er wel vaker geschreeuwd. Niet alleen door de verwarde vrouw, een dag later ook door een paniekerig rondkijkende dakloze met een enorme rugzak vol spullen op zijn rug. En altijd is er onderhuidse spanning, een vulkaan die steevast bijna op ontploffen staat. Spontaan foto’s maken is er niet bij. Er zijn altijd bezoekers die daar geen prijs op stellen en dat laten merken ook.
Lees het volledige artikel op de website van de Nieuwe Revu:
