Ronja Bruijns-Shobalk (met rode haren) tezamen met een groep medewerkers van het Straat Consulaat tijdens een wandeling door Den Haag.
“Toen ik zelf op straat leefde had ik eigenlijk niet echt door dat ik dakloos was”, vertelt de inmiddels 32-jarige Ronja. “Dat klinkt misschien een beetje tegenstrijdig, maar je denkt toch: ik ben geen man en ik zit niet op een bankje in het park, dus dan zal ik wel niet dakloos zijn. Zo voelde dat echt voor mij.”
Dakloos als twintiger
Toch was de realiteit anders. Ronja raakte op haar 20ste dakloos, een probleem dat al generaties lang voorkomt in haar familie. Het is iets waar ze bovendien, naar eigen zeggen, zo haar best voor had gedaan om het niet te laten gebeuren bij haarzelf.
“Je probeert in mijn geval dan zó hard om niet te dakloos te raken”, vertelt ze. “En om dan alsnog zo te eindigen, dat is niet wat je voor jezelf wenst.”
Lees het volledige artikel op de website van eenvandaag.avrotros.nl:
