Waar mensen samenleven, zijn regels – en waar regels zijn, zijn boetes. Maar de schaal waarop mensen nu op de bon geslingerd worden, is ongeëvenaard. We zijn aanbeland in een boetetijdperk.
Ik staar naar een platte band. Met geen mogelijkheid kom ik nog op tijd bij de fysio. Ik baal, bel en vraag of het mogelijk is dat hij het uur toch factureert. Dat kan niet, zegt hij, dat zou fraude zijn. Hij moet me een boete van 65 euro geven voor het te laat afzeggen van de afspraak.
Sinds ik een boek schreef over hoe het verkeersboetebeleid in Nederland ontspoorde, zie ik ze overal: boetes. Boetes in de zorg, verkeersboetes, verzekeringsboetes, wanbetalersboetes, inburgeringsboetes, langstudeerboetes. En dan zijn er de boetes die geen boetes heten. Zo gaat de parkeerboete vermomd als ‘naheffingsaanslag’ en is de boete voor zwartrijden een ‘uitstel van betaling’.
Ook bedrijven moeten boetes betalen. Zo moest Apple de Europese Commissie vorig jaar 1,8 miljard euro betalen voor machtsmisbruik. En overheden betalen ook elkáár boetes als er regels worden overtreden. Zo betaalt de asielopvangorganisatie COA een boete van 1,5 miljoen euro aan de gemeente Ter Apel, voor het overschrijden van het aantal asielzoekers in het aanmeldcentrum.* Boetes, zo lijkt het, houden de wereld draaiende.
Lees het volledige artikel op de website van de correspondent:
