De politiek reageert geschokt op de cijfers uit de nieuwe daklozentelling, maar van concrete actie is nog geen sprake, schrijft columnist Christiaan Weijts.
Nu de bladeren vallen wordt ook het beschamende zichtbaar. Ergens tussen de nette Archipelbuurt en Madurodam bijvoorbeeld. Daar staan ze, door de kale takken iets beter te zien, op een heuvel aan de Dr. Aletta Jacobsweg: een handjevol tentjes, als hutten op een terp.
Waarschijnlijk nieuw gekocht van die Decathlon-bonnen die het Leger des Heils ze gaf nadat ze door de NAVO-top tijdelijk het bos uit waren gejaagd. De nieuwe slaapzakken aan de waslijnen, naast verregende kleding, onder een oranje bouwzeil als afdak.
Klein Calais in de Scheveningse Bosjes.
Het is maar het topje van een schaamteberg: 7201 dak- en thuislozen zijn er volgens de laatste telling. “Ik vond dat verschrikkelijke cijfers om te moeten lezen,” aldus wethouder Mariëlle Vavier (GroenLinks, armoede, inclusie, zorg en internationale zaken) in het debat erover. “Een heftig beeld. Achter ieder cijfer staan evenzoveel mensen en kinderen, het raakt ons allemaal en is ook onacceptabel.”
Het is een schuldbekentenis zonder consequentie
Lees het volledige artikel op de website van Den Haag Centraal:
