Column: Schoonmaakwoede in de Scheveningse Bosjes door de NAVO-top

Beeld: Eveline van Egdom.

Nee, ik was er bepaald geen voorstander van, maar toen ik maandagochtend over de Johan de Wittlaan fietste, dacht ik heel even: moeten we niet een permanente NAVO-top gaan organiseren? Het hallucinantste waren niet de witte schermen langs het fietspad. Het waren de vogels in het park rond het Catshuis. Wel vijf of zes verschillende zangmelodieën kon ik onderscheiden. ‘Kierewiet, kierewiet,’ riep er eentje. Een andere stootte een langgerekt ‘tjíép’ uit, een derde, vermoedelijk een nachtegaal, pakte uit met een heel recital vol trillers, tertssprongen en crescendo’s.

Park Sorghvliet schijnt wel zestig vogelsoorten te huisvesten. Die hielden zich gewoonlijk schuil, dacht ik. Muisstil, alsof ze hun verblijfplaats niet mochten verraden. Voor één keer mochten ze nu zingen uit volle borst. Maar zo was het natuurlijk niet. Ze floten altijd, maar dan tegen het verkeersgeraas in.

Autovrije zondag, coronalockdown – zo’n soort verwondering hing er op die kwart kilometer dat het park grenst aan de weg. Zelfs de geelgeheste mannen van Team Intro waren zeldzaam goedgehumeurd. “Natuurlijk mag u hier oversteken mevrouw,” riep een van hen tegen een dame met rollator. Hij liep met haar mee. “Als d’r iemand komt, jaag ik hem eigenhandig weg.”

Lees de volledige column op de website van Den Haag Centraal:

Lees ook: