“Het matras heb ik nu rechtop staan. Als ik later vanavond ga liggen dan haal ik deze tassen weg en zet ze op de gang waar ook mijn twee koffers met kleren staan”, klinkt de stem van Muriel* op het filmpje dat ze zelf opnam. De camera glijdt intussen langs de grijze, stenen wanden van de berging zonder ramen waar ze met haar kind verblijft. “Ik haal de tassen weg en dan pas kan het matras helemaal plat en kunnen we gaan liggen.”
Chavez-regeling
Muriel kwam ruim een jaar geleden vanuit Suriname naar Nederland met haar minderjarige kind dat een Nederlands paspoort heeft. Omdat haar kind Nederlands is, mag Muriel hier verblijven en werken. Hoewel ze in Suriname directeur van een basisschool was en een internationaal geaccrediteerd diploma heeft, lukt het nog niet om een baan te vinden.
Zoals Muriel zijn er tientallen vrouwen, moeders van minderjarige Nederlandse kinderen die er alleen voor komen te staan. Volgens de zogeheten Chavez-regeling mogen deze moeders in Nederland wonen en werken omdat ze een kind hebben dat Nederlands is en hier naar school gaat. Sommige van hen belanden vervolgens samen met hun kinderen in dakloosheid. Ze gaan van plek naar plek, wonen tijdelijk bij kennissen of bij vreemden en dit vaak tegen betaling.
Lees het volledige artikel op de website van eenvandaag.avrotros.nl:
