Naast het bed van de Poolse Maciej Taraszkiewicz (33) staat een oude tv. Die werkt allang niet meer, maar hij laat haar staan. Zijn leefruimte wordt enigszins afgebakend door het apparaat. Maciej slaapt vlak naast zijn buurman. Zijn scherm, zijn bed, zijn spullen: ze geven hem een gevoel van geborgenheid.
In een kleine sporthal in Almere, die dienstdoet als opvang van het Leger des Heils, staan vijftien bedden. Maciej vindt het maar niets, al die mensen. Ze stelen zijn spullen en staren naar hem als hij probeert te slapen. In zijn eigen tent was het leven makkelijker. Daar maakte hij zelf de regels. Niemand deed moeilijk als hij ’s nachts een sigaret wilde roken.
Twee jaar geleden werd Maciej ontslagen, sindsdien is hij dakloos. In het begin was het overzichtelijk: de dag bestond uit roken en drugs regelen. Over morgen hoefde hij niet na te denken. „Maar het maakt je kapot”, vertelt hij in het Engels. Hij beschouwt de opvang als een gevangenis, maar weet dat hij hier beter af is. Met een bed en eten. „Vanuit hier is het makkelijker om terug te keren naar het normale leven.”
Lees het volledige artikel op de website van het NRC:
