Lang wist ik eigenlijk maar één ding over dakloosheid: dan kon je naar het Leger des Heils in de Spuistraat. Iedere Amsterdammer had daar wel eens daklozen op een slaapplek zien wachten, en daar zou ik als eerste behoefte aan hebben. Daar werkten ook mensen die wisten waar je voor welk probleem kon aankloppen. Kortom: precies wat hulpverlening in een notendop is.
Ideaal was het niet, want er was weinig coördinatie tussen de verschillende instellingen, die ieder op een eigen deelgebied werkten. Het had weinig zin om bij de schuldsanering aan te kloppen als je het geld direct weer in een pijpje stopte, en een nieuw huis behouden is lastig als je ’s nachts vanwege onbehandelde trauma’s met luid gekrijs je demonen probeert te verjagen.
Lees het volledige opinie stuk op de website van het Parool:
