Beeld: Kim van de Wetering.
In de berm naast het asfalt begint een pad dat je vanaf de weg bijna niet ziet. Een olifantenpaadje door het natte gras, langs distels en takken die aan je fiets blijven haken. De zon is hier nog niet geweest. Je voeten worden nat van de dauw terwijl je verder de begroeiing inloopt. Eerst zie je een kapotte tuinstoel, dan een paar sporen van vuur, een fles, een flacon zeep. Nog een paar takken verder staat een tentje, met ernaast een verdord moestuintje. Erachter raast de snelweg.
Door heel Nederland bestaan zulke plekken aan de rafelranden van de bewoonde wereld: in bosjes, langs fietspaden, achter geluidswallen, bij bouwterreinen. Plekken waar dakloze mensen een tentje opzetten, voor de nacht of voor langere tijd. Soms keurig onderhouden, soms een zootje. Je ziet ze pas als iemand je wijst waar je moet kijken.
Lees het volledige artikel op de website van valente.nl:
