In de Basisregistratie Personen staan woningen leeg, netjes en overzichtelijk. Geen bewoners, geen probleem. Totdat je beter kijkt.
Want achter die ogenschijnlijke leegte schuilt vaak een andere werkelijkheid. Lampen branden. Er wordt gekookt, geslapen, geleefd of gewerkt. Soms tijdelijk, soms structureel. Soms door mensen die nergens anders terechtkunnen. Soms door mensen die juist nergens zichtbaar of die anoniem wíllen zijn.
Spookbewoning is daarmee geen administratief foutje, maar een fenomeen dat iets blootlegt. Over hoe we wonen, hoe we registreren en – belangrijker – hoe criminaliteit zich organiseert.
In onderzoek naar malafide vastgoedpraktijken zagen we het al eerder. Woningen die niet kloppen. Op papier leeg, in werkelijkheid gebruikt. Niet zelden met een tussenpersoon. Het gaat dan om een bemiddelaar, een verhuurder, iemand die de sleutel regelt en verder niet al te veel vragen stelt. Of die juist heel goed weet wat er speelt.
Wat gebeurt er in zulke woningen? Dat verschilt. Soms is het simpelweg een verdienmodel. Te veel mensen op te weinig vierkante meters, tegen te hoge prijzen. Soms is het afscherming: een plek om te verblijven zonder op te vallen. En soms is het facilitering: opslag van drugs, geld of wapens, een uitvalsbasis voor activiteiten die het daglicht niet verdragen,
Lees de volledige column op de website van bureaubeke.nl:
