Vertrouwde plek plots weg
“Ik was amper vijf maanden toen ik in de jeugdhulp terechtkwam. Tot mijn tiende leefde ik in dezelfde voorziening. Dat was een superwarme plek. Ik herinner me de feestdagen. Kinderen die niet naar huis konden, mochten met Kerstmis meevieren bij de opvoeders thuis. Dat was de max.” “Rond mijn tiende liep het echter mis, door een fusie van de organisatie. Mijn vertrouwde plek was plots weg, net als de kinderen waar ik bijna tien jaar mee had samengewoond. Daarna verhuisde ik 24 keer over een periode van zes jaar.”
“Een van de dingen waar ik het heel moeilijk mee had, was dat ik zelden naar een verjaardagsfeestje of andere sociale activiteiten kon. Er was altijd een reden: geen auto, te weinig mensen op dienst, andere voorziene activiteiten. Dat klinkt misschien klein, maar het hakte gigantisch in op mijn sociale ontwikkeling.” “Als je als kind structureel kleine dingen ontzegd wordt, treedt er op een soort moeheid op, een aversie tegenover het systeem. Mensen zeggen wel dat ze het beste met je voor hebben, maar je ervaart dat na een bepaalde tijd niet meer zo. Als je ondertussen voortdurend verhuist en de volwassenen rondom jou telkens veranderen, dan heb je niet echt het gevoel dat je jezelf kan of mag zijn, met alles wat je meedraagt.”
Lees het volledige artikel op de website van sociaal.net:
