Marcel Canoy deed laatst wat velen ons doen bij het passeren van een bedelaar: strak voor je uitkijken om vooral geen oogcontact te maken. Maar dit keer draaide hij zich vervolgens om, pakte twee euro en maakte de man blij.
Het ongemakkelijke en dubbele gevoel is heel herkenbaar. De vraag is of je een bedelaar geld (of iets anders) moet geven, wanneer, hoeveel, hoe vaak en op welke manier. De vraag blijkt verrassend complex te zijn.
Laat ik bij mezelf beginnen. Ik heb mezelf hier wat atypisch opgevoerd als een spijt opterende barmhartige Samaritaan, die ik in de meeste gevallen evenwel niet ben, want ik geef vaker niet dan wel aan bedelaars. Er zijn verschillende motieven die daarbij een rol spelen.
Niet per se valide
Ik beweer niet dat die motieven per se valide zijn, maar ze gaan op dat moment expliciet of impliciet door mijn hoofd. Daar hebben we de welvaartstaat voor uitgevonden, is er bijvoorbeeld zo een; waarom zou ik geld geven aan mensen die – ook als ze geen geld hebben – gewoon een uitkering kunnen aanvragen? In Nederland hebben we dat toch mooi geregeld. Toen ik laatst in Parijs kwam viel me op hoe onwaarschijnlijk veel daklozen en ongedocumenteerden daar rondliepen. In Brussel idem dito. Nee, in ons land hebben we dat toch beter voor elkaar. De bedelaars moeten die weg toch kunnen vinden.
Lees het volledige artikel op de website van socialevraagstukken.nl:
