Utrecht – Lang ging het leven André voor de wind. Twee kinderen uit een eerdere relatie, een baan en een vriendin. Als hij zijn baan kwijt raakt en zijn vriendin bij hem weg gaat vlak na de geboorte van hun zoon, gaat het mis. “Ik vermeed contact, isoleerde mezelf en op een dag trok ik gewoon de deur dicht en ging weg”. Het is voor André het begin van jaren zwerven.
Slapen in de lift
André’s oudste kinderen waren in die tijd al volwassen en hij kon lange tijd bij zijn zoon terecht. “Maanden zat ik daar binnen. Gewoon op de bank. Ik deed niets en was gewoon een soort van verlamd”. Als het wat beter gaat met André realiseert hij zich dat hij niet bij zijn zoon kan blijven. Hij reist met de trein door het land en besluit overal en nergens te slapen. “Op een gegeven moment had ik een vaste plek in de lift op station Gouda Goverwelle. Uit de wind en ik voelde me er veilig”.
In al de jaren dat André dakloos is, blijft het contact met vrienden en familie goed. Wanneer zijn kleinkinderen zo groot zijn dat ze zelf beginnen te vragen of ze bij opa mogen logeren, voelt André dat hij zijn leven om moet gooien: “Wat had ik moeten zeggen dan? Kom maar logeren in doos 12?”
Lees het volledige artikel op de website van rtvutrecht.nl:
André raakt dakloos door een depressie: 'Ik trok gewoon de deur achter me dicht'
Frank van der Schee vond zijn roeping op straat
Onderstaand verhaal is opgetekend door Jeske Jongerius, vlak voor de levensbeeïndiging van Frank. Op 21 april 2026 is Frank overleden.
‘Ik heb het eerste deel van mijn leven flink gefeest en er een zooitje van gemaakt. Maar daarna heb ik met mijn ervaringen wel wat kunnen betekenen. Ik ben niet ontevreden.’
Frank van der Schee (57 jaar), straatadvocaat en ervaringsdeskundige in dakloosheid, blikt in aanloop naar zijn levensbeëindiging terug op zijn leven. Zelfregie is voor hem leidend, tot aan het einde. Over een paar weken verwacht hij afscheid te nemen. ‘Dat doe ik dan niet met een slecht gevoel. Dat had ik dertig jaar geleden niet verwacht.’
