We zijn bij het inloophuis van De Regenboog Groep in Amsterdam-Zuid. Pieneke, die daar gebruik van maakt, is geen ‘gewone’ economisch dakloze. Dat zijn overwegend mensen, doorgaans zonder al te zware psychische of verslavingsproblemen, die nog wel bij vrienden en kennissen kunnen slapen. Maar hoe snel het bergafwaarts gaat als je vanuit die nog enigszins hanteerbare situatie op straat belandt, kent ze maar al te goed.
Een keurige dame dus, van in de vijftig, die keurig spreekt; niemand zou eraan twijfelen als ze zei dat ze ergens officemanager was, of lerares. Dat het anders ligt, wordt al aangegeven als een medewerker van het inloophuis haar sterkte wenst voor dit gesprek. “Je kan het echt wel, Pieneke, dat weet ik van je.” En ze is, zegt ze, ook wel zenuwachtig, maar wil ook zeker ‘alles’ vertellen. “Ik ben de schaamte voorbij. Nou ja, toen ik laatst blikjes uit een vuilnisbak ging halen, moest ik wel ergens overheen. Toen dacht ik: nou ben ik echt een dakloze.”
Lees het volledige artikel op de website van dekanttekening.nl:
