Paul (52), een Roemeense man, zit met twee vrienden in de kantine van de Stadsbrug. Op tafel ligt een gedroogd worstje op een bordje, over een stuk brie druppelt hij wat honing. Ze proberen het gezellig te maken, vertelt hij. Het is voor de tweede keer in een half jaar dat ze hier een slaapplek krijgen. Hij laat een foto zien waarop hij in werkkleding in een veld met roze en oranje tulpenbollen staat: ‘Mooi, maar zo zwaar.’
Paul komt af en aan naar Nederland voor werk. Vijf jaar geleden solliciteerde hij samen met zijn vriend naast hem in een fabriek waar ze metaal scheiden. Ze draaiden lange dagen, maar hadden onderdak, inkomen en een contract. Tijdelijk, dat wel, elke maand werd het verlengd. Tot ze na twee jaar ineens de limiet bereikten. ‘Zonder waarschuwing werden we eruit gegooid.’
Zo kwamen ze in de molen van het uitzendwerk terecht. Een week werk in een fabriek, dan weer een week als chauffeur, tussen de klussen door overnachten ze soms op straat, soms in de opvang. Daar melden ze zich bij Barka, een Poolse stichting die sinds 2012 kwetsbare en dakloze EU-burgers in Nederland begeleidt en helpt bij het zoeken van werk.
Lees het volledige artikel op de website van de groene.nl:
