Iedere maand klimt mede-directeur Jan de Vries in de pen om een column te schrijven voor Straatnieuws Den Haag.
Recent werd de Startmotor Housing First gelanceerd. Bestuurders van vijf gemeenten durven te kiezen voor een menswaardiger bestaan voor mensen in extreem kwetsbare situaties. Haarlem, Utrecht, Nijmegen, Arnhem en Leiden gaan met voorrang een aantal dakloze jongeren huisvesten. Kleine stapjes, maar ook die zijn nodig om systemen in beweging te krijgen en werkelijk te werken aan het voorkomen en uitbannen van dakloosheid.
In Den Haag zien we tegelijkertijd een andere werkelijkheid. Er zijn steeds meer dakloze mensen en steeds meer schrijnende situaties. Mensen kunnen steeds vaker nergens terecht. De wachttijd voor de noodopvang is opgelopen tot negen maanden. Zelfs de opvangmogelijkheden van het Rode Kruis – een organisatie die veel mensen toch vooral associëren met noodvoorzieningen in ontwikkelingslanden – zitten overvol.
Mensen zitten steeds langer vast in de opvang. En nog steeds komt er, ondanks eerdere beloften, geen verdubbeling van het aantal woningen voor mensen die kunnen uitstromen. Het zou overigens gaan om een toename van 300 naar 600 woningen. Ter vergelijking: in Den Haag zijn er naar schatting minimaal 6.200 dakloze mensen.
En toch zien we, midden in die groeiende crisis, elke dag mensen die zich inzetten om anderen een menswaardiger bestaan te helpen opbouwen. Casemanagers, hulpverleners in de opvang, medewerkers van het Rode Kruis, boswachters, straatartsen, vrijwilligers van de Soepbus, Straatpastores – en nog vele anderen. Mensen die, ondanks teleurstelling en frustratie, steeds weer opstaan en doorgaan. Vaak wordt er daarin meer van hen gevraagd dan redelijk is.
De Amerikaanse schrijver James Branch Cabell zei ooit: “De optimist denkt dat dit de beste van alle mogelijke werelden is. De pessimist vreest dat het waar is.” Bij Straat Consulaat, en ook bij onze partners in de stad, leven we misschien juist in de ruimte tussen deze paradox. We zien wat er misgaat en hoe hard verandering nodig is. We kennen de wanhoop, de frustratie en soms ook het cynisme. Maar we zien ook dagelijks mensen die weigeren zich daarbij neer te leggen. En misschien is dat laatste geen optimisme. Misschien is het de overtuiging dat berusting geen optie is.
Opinie: ‘Als buiten slapen niet meer verboden is, geeft Amsterdam het signaal af: ga maar slapen in parken, portieken en onder bruggen’
Gepensioneerd jurisich medewerker Koen van Zwieten vindt het onbegrijpelijk dat de gemeenteraad van plan is om het verbod op buiten slapen, dat in de Amsterdamse gemeentelijke regelgeving staat, te schrappen. Hij vraagt zich in dit opiniestuk af: welk signaal wil Amsterdam hiermee afgeven?
GGD wil ook regeling voor daklozen bij extreme hitte
“De bedoeling is dat er een regeling komt, waarbij dak- en thuislozen op het warmste moment van de dag, tussen 12.00 en 18.00, altijd gratis opgevangen kunnen worden op een koele plek”, legt hitteadviseur bij GGD Gelderland-Zuid Patrick Klaassen uit.
Honderden kinderen en moeders dakloos in grote steden, maar voor velen blijft echte hulp uit: ‘Risico op uitbuiting en geweld’
Van bank naar bank of slapen in een kelder of garage: honderden kinderen moeten in Nederland op straat opgroeien, omdat er nauwelijks hulp voor hun dakloze moeders is. Volgens de Amsterdamse Kinderombudsman is een landelijke aanpak nodig.
