Beeld gegenereerd met Gemini ter illustratie.
Als haar collega-onderzoekers ’s morgens fris geboend de Universiteit van Amsterdam binnenstappen, kan het dat antropoloog Luisa Schneider, gespecialiseerd in de antropologie van intimiteit, geweld en recht, er al uren op heeft zitten. Na een nacht in een park tussen de daklozen staat ze op bij het ochtendkrieken. Daarna volgt vooral veel lopen: op zoek naar een kop koffie of een plek om je op te frissen – meestal in een opvanglocatie. ‘Als ik na een paar dagen of weken weer thuiskom, ben ik vaak uitgeput’, vertelt ze. ‘Maar zo’n verblijf geeft wel inzichten die in reguliere onderzoeken makkelijk buiten beeld blijven. Daarom is dit soort etnografisch onderzoek zo belangrijk: even alle vastgeroeste ideeën loslaten over wat werkt bij de aanpak van maatschappelijke problemen en bij de mensen zelf achterhalen hoe zij hun omstandigheden zien en ervaren.’
Wat ze er zoal heeft opgestoken? Bijvoorbeeld dat dakloze vrouwen zomaar hun kind kunnen verliezen aan Jeugdzorg als registraties, zoals het hebben geregeld van onderdak in een later stadium, niet bij alle instanties zijn doorgevoerd.
Ook dat het stereotype beeld van de dakloze man niet klopt: in Leipzig waar zij veel onderzoek deed, zag ze op straat ook opvallend veel bejaarde vrouwen, die ongemerkt sociaal geïsoleerd en dakloos raakten. ‘En dat kan iedereen overkomen.’
Lees het volledige artikel op de website van nwo.nl:





