Beeld: Ter illustratie, niet op basis van de persoon zelf in dit verhaal.
En ergens, diep vanbinnen, voelde ik geen angst. Alleen vastberadenheid. Twee jaar eerder had hij me met geweld gedwongen tot een abortus. Iets in mij was toen gebroken. Daarna dronk ik mezelf kapot. Iedere dag. Minstens twee liter sterke drank. Wodka, rum… alles wat maar kon helpen om niets meer te voelen.
Ik stond achter een raam. Dag in, dag uit. Mannen die kwamen en gingen. Twintig op een dag. Soms meer. Ik verdiende er niets aan. Alleen maar meer walging. Meer leegte.
In mei probeerde ik eruit te stappen. Ik wilde niet meer leven. Maar het lukte niet. En ik haatte mezelf daarvoor. Ik dacht dat ik te zwak was. Nu weet ik: ik was niet zwak. Ik zat vast.
Dus toen ik opnieuw zwanger werd, besloot ik iets wat alleen iemand in pure wanhoop besluit: Als hij me dit kindje ook wilde afnemen, moest hij me maar doden. Hij heeft het geprobeerd. Hij sloeg me. Dreigde me. Probeerde me te breken. Hij heeft me zelfs gewurgd. Ik voelde het zwart worden voor mijn ogen… en toch bleef ik terugkomen. Alsof mijn lichaam weigerde op te geven.
Lees het volledige artikel op de website van levennaeenloverboy.com:
