Dit wordt geen fijn verhaal. Meestal schrijf ik over de fantastische natuur waar je als boswachter voor mag zorgen. Natuur waarvan mensen volop genieten, essentieel onderdeel van een gezond leven. Dit verhaal gaat echter over een andere kant van ons werk.
Een onthutsende foto
Een tijdje geleden kwam een collega aangedaan binnen. Hij gaf mij zonder iets te zeggen zijn telefoon, met daarop een foto van een jonge vrouw in het bos. Achter haar een provisorisch opgezette tent, de grond waarop ze zat bezaaid met uitwerpselen, doekjes, plastic zooi en lege en halflege flessen alcohol. Afschuwelijk.
We zien de laatste maanden weer dagelijks dak- en thuislozen in het Haagse Bos. Het weer wordt beter en de opvang die de gemeente biedt is teruggeschroefd, want de winter is voorbij. Een opvang waar sommigen ook liever niet heen gaat. Wie wil er in een gebouw zonder privacy, tussen onbekenden of mensen die je niet verstaat. Dan liever een plek die ellendig, maar ook vertrouwd is. Maar zo ellendig als op deze foto…
Wat als er een tent in het bos staat?
In het Haagse Bos gaat om enkele tenten, op wisselende plaatsen en met steeds nieuwe mensen. Als we daklozen aantreffen, vragen we of ze hulp willen en we verwijzen ze naar hulpverleningsinstanties en opvang. Maar we hebben ook een duidelijke boodschap: ze moeten het bos verlaten. Omdat we nooit weten wie er uit een tent komt en in welke gemoedstoestand, gebeurt dit door een boswachter met opsporingsbevoegdheid (boa) en ervaring met de-escalerende gesprekken. Bij een lege tent laten we een brief achter met in verschillende talen dezelfde boodschap: u kunt hier niet blijven, zoek hulp bij hulpverleningsinstanties. Treffen we u aan dan riskeert u een boete.’
Lees het volledige verhaal verder op de website van staatsbosbeheer.nl:
