Adrie Sluimer (47) verloor 15 jaar geleden vrijwel alles aan zijn coke-verslaving: zijn huis, zijn vriendschappen en zijn gezondheid. Door te roeien hervond hij zijn ritme in het leven. “Als je op het water bent, kun je er niet uit”, weet hij nu.
Hij weet als geen ander hoe diep iemand kan vallen. Als marinier komt hij in aanraking met cocaïne en crack. Wat begint als incidenteel gebruik groeit uit tot een allesoverheersende verslaving.
“Die drugs denken alleen maar aan zichzelf. Jij hebt helemaal niks meer te willen.” Zijn vriendschappen sneuvelen en hij verliest langzaam de grip op zijn leven. Zelfs dakloos worden, voelt op een gegeven moment als een opluchting. “Ik was alles aan het kapotmaken. Nu ging er in ieder geval niemand meer schade door mij oplopen.” Twee jaar zwerft hij rond. Later belandt hij ook in de criminaliteit. Zijn gewicht zakt naar 62 kilo.
Lotgenoten
De weg terug begint in een kliniek in Zuid-Limburg. Daar ontmoet hij lotgenoten die begrijpen wat er in hem omgaat. “Ik kon bepaalde gevoelens niet verwoorden. Zij konden dat wel. Daardoor begreep ik eindelijk waarom ik alles steeds kapotmaakte.”
Lees het volledige artikel op de website van rijnmond.nl:
