Ik ben geboren in San Francisco en woon nu in Amsterdam, en ik maak me steeds meer zorgen over waar deze stad naartoe gaat als het gaat om dakloosheid en crackverslaving.
Toen ik hier zes jaar geleden aankwam, was Amsterdam een verademing na de chaos en onmenselijkheid van de drugs- en daklozencrisis in San Francisco. Amsterdam had ook zijn problemen – daklozen op straat en openbaar drugsgebruik – maar vergeleken met wat ik gewend was, werd het allemaal nog behoorlijk goed onder controle gehouden. Na covid veranderde dat.
Het dagelijkse beeld in mijn buurt is nu iets wat steeds meer Amsterdammers herkennen, zo laten overheidsenquêtes zien: verslaafden die crack roken vlak bij spelende kinderen in het park, groepen dealers die handelen in het zicht van de politie en handhaving, daklozen die urineren in portieken en poepen in struiken, mensen met zichtbare psychische problemen die doelloos rondlopen en verslaafden die vuilnisbakken omgooien om blikjes te sprokkelen voor statiegeld, dat ze vervolgens rechtstreeks aan dealers geven.
Voor mij voelt dit precies zoals San Francisco in de jaren vlak voor we in een echte crisis belandden.
Les het volledige opinie stuk op de website van het Parool:
